Το Tai Chi Chuan αρχικά ήταν μια πολεμική τέχνη, αλλά σήμερα σπάνια ασκείται με αυτόν τον σκοπό. Το Tai Chi Chuan μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως μια μορφή Chi Kung (qigong) και σχετίζεται επίσης με τον δαοϊστικό διαλογισμό.
Γιατί λοιπόν να ασκήσεις Tai Chi Chuan, αν θα μπορούσες εξίσου να ασκήσεις Chi Kung, δαοϊστικό διαλογισμό και αυτοάμυνα;
Το Tai Chi Chuan είναι πολύ μοναδικό στο ότι δεν αποκομίζει μόνο τα οφέλη αυτών των 3 πρακτικών: Όταν ο Chang San Feng συνδύασε αυτά τα στοιχεία στο Tai Chi Chuan, δημιούργησε κάτι νέο και μοναδικό και τα οφέλη του είναι πολύ μεγαλύτερα από το άθροισμα των στοιχείων του.
Το Chi Kung (qigong) είναι ένας γενικός όρος για κάθε είδους ενεργειακές ασκήσεις. Οι πρακτικές Chi Kung στοχεύουν στην αύξηση και την εναρμόνιση της ροής chi στο σώμα. Οι πρώτες αρχές του Chi Kung χάνονται στα βάθη της αρχαιότητας, οι πρώτες αναφορές χρονολογούνται πριν από 5000 χρόνια, αλλά οι αρχές είναι πιθανότατα πολύ παλαιότερες.
Το Tai Chi Chuan εφευρέθηκε από τον ταοϊστή σοφό Chang San Feng, πιθανότατα τον 12ο αιώνα. Εξωτερικά είναι μια πολεμική τέχνη, αλλά οι εσωτερικές του αρχές προέρχονται από το Chi Kung και τον ταοϊστικό διαλογισμό.
Σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειας Γιανγκ, το Tai Chi Chuan δημιουργήθηκε από τον σοφό Τσανγκ Σαν Φενγκ. Ήταν δάσκαλος των εξωτερικών πολεμικών τεχνών (Σαολίν) προτού γίνει μαθητής του αθάνατου Χουο Λουνγκ (φλογερός δράκος), από τον οποίο έμαθε νταοϊστική διαλογή. Εντυπωσιάστηκε από τη ροή της ενέργειας που βίωσε κατά τη διαλογή και ρώτησε τον δάσκαλό του πώς να ενσωματώσει αυτή τη ροή ενέργειας στην πολεμική του τέχνη. Ο δάσκαλος παρέμεινε σιωπηλός. Τότε ο Τσανγκ Σαν Φενγκ παρακολούθησε τη μάχη ανάμεσα σε έναν γερανό και ένα φίδι και ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι μόλις είδε τις αρχές σε δράση. Στη συνέχεια τροποποίησε τις εξωτερικές κινήσεις μέχρι να βρεθούν σε αρμονία με την εσωτερική του ροή τσι, δημιουργώντας έτσι μια νέα τέχνη: Tai Chi Chuan.
Το Tai Chi Chuan μεταδιδόταν μυστικά μέχρι που εμφανίστηκε στο Τσεντζιαγκού, όταν ο Τσιάνγκ Φα, ένας περαστικός ξένος, το δίδαξε στους χωρικούς.
Για πολύ καιρό, το Tai Chi Chuan μεταδιδόταν μόνο μυστικά, μέχρι που έφτασε στο χωριό Chen, όταν ο Jiang Fa το δίδαξε εκεί. Ο Yang Lu Chan έμαθε αυτή την τέχνη από τον Chen Chang Hsing και αργότερα πήγε στο Πεκίνο όπου έγινε εκπαιδευτής των αυτοκρατορικών φρουρών. Η τέχνη του, που προηγουμένως ήταν γνωστή με άλλα ονόματα όπως «μπαμβακερό μποξ» ή «μαλακό μποξ», τελικά ονομάστηκε «Tai Chi Chuan».
Ο Yang Lu Chan είχε δύο γιους που με τη σειρά τους έγιναν διάσημοι δάσκαλοι. Από τότε, η τέχνη τους μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά στην οικογένεια Yang. Αλλά οι δάσκαλοι της οικογένειας Yang είχαν και άλλους μαθητές, αυτοκρατορικούς φρουρούς, πρίγκιπες Μαντσού και άλλα σημαντικά πρόσωπα. Σε αυτούς δεν δίδασκαν ολόκληρο το στυλ, το οποίο φυλασσόταν ζηλότυπα από την οικογένεια. Αυτοί οι μαθητές με τη σειρά τους είχαν τους δικούς τους μαθητές, οι οποίοι με τη σειρά τους έμαθαν τη δική τους εκδοχή του Tai Chi Chuan. Υπήρχε πληθώρα διαφορετικών τρόπων εκτέλεσης των κινήσεων, που συχνά ονομάζονταν με το οικογενειακό όνομα του πρώτου ασκούμενου, δηλαδή Wu, Hao, Tung ή Sun. Έτσι δημιουργήθηκαν τα πολλά «στυλ». Ακόμα και το αρχικό ονομάστηκε πλέον με το όνομα της οικογένειας στην οποία μεταδιδόταν, εξ ου και το στυλ Yang. Μερικοί μαθητές της οικογένειας Yang, ιδίως μαθητές του Yang Cheng Fu, δεν άλλαξαν το όνομα του στυλ που έμαθαν, παρόλο που δεν τους δίδαξαν το πρωτότυπο ή έκαναν αλλαγές μόνοι τους. Ένας τέτοιος μαθητής ιδιαίτερα έγινε διάσημος γιατί έφερε το Tai Chi Chuan (taijiquan) στη Δύση: ο Cheng Man Ching.
Σύμφωνα με τον Fu Zhong Wen, «υπάρχει μόνο ένα Tai Chi». Διαπιστώνει ότι στην πραγματικότητα ο Yang Lu Chan έμαθε τη φόρμα που είναι γνωστή σήμερα ως στυλ Yang από τον Chen Chang Hsing και δεν την επινόησε ο ίδιος.
Ο προσωπικός μαθητής Chu King Hung είναι ένας από τους τρεις προσωπικούς μαθητές του δισέγγονου του Yang Lu Chan. Διδάσκει το οικογενειακό στυλ όπως το έμαθε από τον δάσκαλό του, στον οποίο είχε παραδοθεί από τους προγόνους του.
Οι εξωτερικές πολεμικές τέχνες χρειάζονται υψηλό βαθμό δύναμης και φυσικής κατάστασης για να είναι αποτελεσματικές. Συνήθως, κερδίζει το πιο βαρύ, πιο δυνατό ή/και πιο γρήγορο άτομο. Με την ηλικία, η μαχητική ικανότητα μειώνεται.
Στις εσωτερικές πολεμικές τέχνες, ο κινητήρας πίσω από τις κινήσεις δεν είναι η δύναμη με τον συμβατικό τρόπο. Είναι το chi, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επηρεάσει άμεσα έναν αντίπαλο μέσω του συστήματος μεσημβρινών του. Οι τεχνικές είναι χωρίς προσπάθεια αν γίνουν σωστά, ακόμα και με έναν πολύ πιο δυνατό ή βαρύτερο αντίπαλο.
Τα βασικά των εξωτερικών πολεμικών τεχνών μπορούν να μάθει κανείς σε μερικούς μήνες, ενώ στις εσωτερικές τέχνες χρειάζονται αρκετά χρόνια εντατικής προπόνησης πριν οι τεχνικές μπορούν να εφαρμοστούν στην αυτοάμυνα.
Σήμερα, οι πραγματικές εσωτερικές τέχνες έχουν γίνει πολύ σπάνιες. Ακόμα και οι γνωστές εσωτερικές πολεμικές τέχνες όπως το Pa Kua Chang (baguazhang), το Hsing I Chuan (xingyiquan) και το Tai Chi Chuan (taijiquan) συνήθως ασκούνται εξωτερικά, καθώς οι εσωτερικές αρχές έχουν χαθεί. Το Original Yang Style είναι μια εξαίρεση, οι εσωτερικές αρχές δεν έχουν ξεχαστεί και μπορούν να μάθει ο καθένας.